Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cover. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cover. Pokaż wszystkie posty

Rozdział dziewiąty

 Muzyka: Klik!

Siedemnasty marca 2012 roku
    Mój pierwszy raz przeżyłam z Conorem niecały rok temu. Dla Conora wówczas nie było to nic nowego - robił to już ze swoją wcześniejszą dziewczyną. W sumie to i dobrze, bo bynajmniej jedno z nas wiedziało na czym rzecz polega. Od tego czasu może nie robiliśmy tego regularnie,ale zdarzało nam się od czasu do czasu przespać tak dla przyjemności, w końcu byliśmy parą i staraliśmy się zaspokajać swoje wrodzone potrzeby.
    Nasz, mój pierwszy raz pamiętam doskonale. Nie było to coś planowanego. Wcześniej jedynie pogadaliśmy, wzięliśmy seks pod uwagę, ale nie wyznaczyliśmy konkretnego terminu. Stwierdziliśmy, że wyjdzie samo, że nie ma sensu wywierać na nas obojgu - a zwłaszcza na mnie - presji. Conor wtedy przyszedł do mnie na noc. Umówiliśmy się na maraton filmowy, moi rodzice wyjechali na weekend. Conor wtedy przyniósł wyjątkowo nietrafione filmy i po prostu się nudziłam. I jakoś wtedy zaczęliśmy się całować i… samo wyszło. Conor był bardzo delikatny, spokojny… Panował nad wszystkim. Nie chciał mnie skrzywdzić Chciał dla mnie jak najlepiej, nie chciał mnie wystraszyć, z resztą tak jest do dziś. Mnie, moje potrzeby i moje dobro jest dla niego na pierwszym miejscu.
    Jednak teraz czułam do siebie odrazę. Stałam się tanią dziwką tylko po to by móc wciągnąć kreskę. Jakoś musiałam zarobić na narkotyki i zapłacić za te, które już zdążyłam wciągnąć albo wbić sobie w żyłę. Jeszcze nigdy tak nisko nie upadłam. Wstyd mi za siebie samą. Veronica dziwką tego jeszcze nie było.
   
    Gdy uprawiałam seks - a raczej po prostu zadowalałam, bo to była jednostronna przyjemność, a nie tak jest w “zwyczajnym” seksie, że potrzeby obu partnerów są zaspokajane- z jakimś typem koło trzydziestki wyobrażałam sobie, że to Conor. Po prostu nie umiałam znieść myśli siedzących w mojej głowie, że zdradzam Conora i upadłam tak nisko, że się sprzedaję.

Osiemnasty marca 2012 roku
    Zdążyło się już ściemnić, gdy jakiś koleś Stanley’a wysadził mnie przy drodze. Za mną była ściana lasu. Byłam ubrana jak typowa przydrożna prostytutka: obcisła wydekoltowana koszulka, krótka spódniczka i wysokie szpilki, w których ledwo chodziłam. Do tego wyraźny kurewski makijaż. Oto co ubranie i makijaż potrafi robić z kobietą…
    Stałam na tym uboczu dość długo. Praktycznie sama, bo ten koleś od Stan'a siedział w samochodzie prawie że z dala ode mnie, ale mimo wszystko z auta miał doskonały widok na mnie.
    Było mi zimno. Skórzana ramoneska nie dawała zbyt wiele ciepła, a na tym wygwizdowie zimny wiatr przeszywał moje półnagie ciało. Przestępowałam z nogi na nogę, by było mi cieplej, ale skutki były raczej opłakane.
    Po dłuższym marznięciu podjechał jakiś czarny terenowy samochód. Zatrzymał się koło mnie. Tylna szyba się opuściła.
    Przeraziłam się.
    - Tak przeczuwałem - powiedział Conor.
    Podeszłam do samochodu.
    Nie wyglądał na szczęśliwego. Wiedziałam, że jest wkurzony na mnie. Nie miałam ani pół słowa na swoją obronę. Zawaliłam na całej linii.
    Otworzył drzwiczki bez słowa.
    Już miałam wsiąść, kiedy koleś od Stanley’a podszedł do mnie.
    - Jeśli ją chcesz to musisz zapłacić - powiedział.
    - Ile? - zapytał Conor.
    - Sto - odparł.
    Conor wyjął portfel i wyciągnął z niego dwa banknoty pięćdziesięciofuntowe. Podał je przez otwarte drzwiczki kolesiowi.
    - Jest twoja - powiedział i lekko pchnął mnie w stronę Conora.    
    Omal nie wywaliłam się na tych kamieniach.
    Wsiadłam do samochodu i po chwili odjechaliśmy.
    Milczeliśmy całą drogę. Tępo wpatrywałam się w fotel przede mną. Bałam się cokolwiek powiedzieć. Bałam się tego co powie mi Conor, chociaż wiedziałam, że jak będziemy w domu to zrobi mi taki monolog, że się nie pozbieram.
   
    Weszliśmy do domu Conora, po cichu schodami weszliśmy na piętro. W sypialni panował mrok, a Conor ani myślał o zaświecaniu światła.
    - Co ci strzeliło do głowy?! - zapytał, gdy drzwi ledwo się zatrzasnęły. - Zostawiłem cię na miesiąc, nawet nie! Na dwa tygodnie, a ty w tym czasie robisz z siebie prostytutkę. Najpierw narkotyki a teraz to! - Podszedł do mnie i złapał mnie za ramiona. - Veronica, nie poznaję cię - szepnął, patrząc na mnie swoimi niebieskimi oczami.
    Łzy napłynęły mi do oczu. Wybuchłam płaczem.
    Conor odruchowo przytulił mnie, a ja wypłakałam mu się w ramię.
    Nie, nie brałam go na litość. Było mi wstyd za siebie i nie wiedziałam jak to powiedzieć. Okazało się, że nie jestem tak silna jak myślałam. Byłam słaba i bezsilna.
    - Cii… - szepnął. Kołysał nami delikatnie. Nucił pod nosem Can't wait to hate you. Miał prawo mnie nienawidzić. Zraniłam nie tylko siebie, swoją duszę, ale także jego.
    Zdjął moją kurtkę i rzucił ją na krzesło, które stało przy biurku. Zwinnym ruchem wziął mnie na ręce i położył na łóżku. Delikatnie zsunął moje buty. Uklęknął u moich stóp, jedną ręką podniósł moje biodra do góry a drugą zsunął spódniczkę razem z cienkimi rajstopami. Po tym jak sam przebrał się w spodnie od pidżamy i jakiś stary podkoszulek, położył się obok mnie. Przykrył nas oboje kołdrą. Zaczął cicho śpiewać Lay in my bed, przez co po chwili usnęłam, wtulona w Conora.
   
Dziewiętnasty marca 2012 roku
   Rano jak tylko się obudziłam prędko ubrałam się w spodnie dresowe Conora, jego bluzę i moje trampki, które nie wiem jakim cudem, ale były u niego. Zanim zdążył się obudzić byłam już u siebie. Siedziałam na swoim łóżku i wpatrywałam się w ścianę przeciwko. Już nawet nie obchodziło mnie to ile tak siedziałam. Miałam ochotę ze sobą skończyć. Byłam nikim. Zeszmaciłam się, upadłam tak nisko jak tylko mogłam.
    Usłyszałam jak drzwi się otwierałam. Nie spojrzałam kto wszedł, by sprawdzić czy jeszcze żyję.
    - Veronica… - powiedział cicho Conor.
    - Jeszcze chcesz ze mną rozmawiać? - zapytałam, spoglądając na niego.
    - Co za głupie pytanie - zaśmiał się. Usiadł obok mnie, złapał mnie za rękę. Kciukiem gładził wierzch mojej dłoni.
    Spojrzałam na niego jak na wariata.
    - Zdradziłam cię, zrobiłam z siebie dziwkę, zaczęłam ćpać, a ty wciąż chcesz ze mną rozmawiać? - spytałam.
    - Mimo to wciąż cię kocham. Irracjonalne, nie?
    - Nawet jak na ciebie - mruknęłam.
    Cieszył się jak dzieciak na widok góry słodyczy.
    - Opowiedz mi jak to było - powiedział poważnym tonem.
    Westchnęłam.
    Dobrze wiedziałam, że będę musiała to zrobić.
    Opowiedziałam mu z najdrobniejszymi detalami jak to było, że wylądowałam przy drodze jako prostytutka. Nie pominęłam niczego. Powiedziałam, że spałam ze Stanley’em, z tym kolesiem koło trzydziestki… Teraz wiedział wszystko.
    Conor milczał, gdy skończyłam opowiadać. Przeniosłam wzrok z niego na pościel, której wzór wydał mi się teraz nadzwyczaj interesujący.
    Błagam powiedz coś, pomyślałam. Wolę najgorsze wyzwiska niż milczenie.
    Conor zamiast powiedzieć mi co o mnie teraz myśli po prostu mnie przytulił. W sumie to lepsze niż lawina słów prawdy.
    - Błagam powiedz co teraz siedzi ci w głowie - powiedziałam.
    Conor spojrzał na mnie.
    - Hm… To jak zabić Stanley'a - odparł.
    - Conor! - Odepchnęłam go lekko od siebie.
    Zaśmiał się, po czym spoważniał.
    - Myślę, że powinnaś go zaskarżyć o zmuszanie do prostytucji.
    Do głowy mi to nie przyszło.
    - I nielegalny handel narkotykami - dodał.
    - Pomyślę o tym -odparłam.
 __________________
A  jednak dodałam! *tańczy taniec szczęścia niczym dziecko neo*
Może jakiś fangirling czy coś?
Jestem tak napełniona weną że sobie myślę, czy by się nie wziąć za siebie i nie napisać tych kilku rozdziałów i nie skończyć opowiadania przed końcem roku. Miałabym jedno mniej do pisania. Nie żebym nie lubiła pisać, bo to kocham.
A teraz taki mały deal: 10komentarzy = 10rozdział będzie dodany do tygodnia czasu. Co Wy na to? 
Rozdział jak mówiłam jest hard, zboczony i takie tam. Starałam się jak najłagodniej to wszystko opisać. W głowie miałam ostrzejszą wersję, ale scen erotycznych jest tu znacznie więcej niż miałam w planie, więc sobie darowałam.10R będzie lekki i przyjemny. ^^
No to ja lecę. Bye, kociaczki & jeszcze raz wesołych świąt. Xoxo 

Rozdział siódmy

Muzyka: Klik!
29 lutego 2012 roku

            Punktualnie o szóstej zadzwonił mój budzik. Prędko go wyłączyłam, by nie zbudzić Conora drzemiącego u mojego boku. Delikatnie wyswobodziłam się z jego objęcia. Poszłam do łazienki i wzięłam szybki prysznic. Gdy krzątałam się po pokoju Conor przebudził się.
            - Gdzie idziesz? – spytał zaspanym głosem.
            - Na uczelnię – odparłam, przyglądając się mu. Leżał beztrosko rozwalony na moim łóżku. Kołdra zakrywała go jedynie od pasa w dół. Mimo chłodu w domu on i tak spał jedynie w spodniach od pidżamy. Bez koszulki.
            Uśmiechał się. Pod nosem zaczął nucić Just the way you are Wyciągnął rękę w moją stronę. Podeszłam do niego, złapałam ją, a on pociągnął mnie do siebie, w skutek czego leżałam obok niego na łóżku.
            - Dalej masz łaskotki? – spytał z szaleństwem w oczach. Mina mi zrzedła. Conor zaczął mnie łaskotać po brzuchu. Nie umiałam opanować śmiechu. Usiłowałam się bronić, ale Conor był raz, że silniejszy, dwa, że sprytniejszy i trzy, że szybszy. Doskonale znał wszystkie moje odruchy obronne i robił uniki. Byłam na straconej pozycji. Poddałam się, co Conor wynagrodził mi soczystym pocałunkiem.
            - Muszę już lecieć, bo zaraz się spóźnię – mruknęłam, usiłując wyrwać się z objęcia Conora.
            - Zjadłaś śniadanie? – spytał, nie pozwalając mi odsunąć się od niego.
            -Nie miałam kiedy – odpowiedziałam, muskając jego policzek.
            - Bez śniadania cię nie wypuszczę – powiedział poważnie.
            Wybuchłam śmiechem.
            Conor wstał i zmierzał ku wyjściu. Poszłam w jego ślady.
            - Idź spać, zjem coś na mieście – odparłam, chwytając go za ramię.
            - Nie zdążysz, zapomnisz… - powiedział, patrząc mi w oczy.
            Znał mnie doskonale.
            Na chwilę utonęłam w oceanie jego niebieskich oczu, ale udało mi się szybko wydostać na powierzchnię.
            - Za chwilę to ja się spóźnię! Pa – rzuciłam, przelotnie muskając jego usta. Wyminęłam go w drzwiach i pognałam na dół, gdzie ubrałam szybko buty, kurtkę i szalik. Gdy wyszłam z domu zaczęłam w torbie szukać słuchawek i komórki. Niech to szlag, pomyślałam. To była pierwsza oznaka tego, że ten dzień będzie pechowy.
*
            Gdy tylko zaczęły się zajęcia napadło mnie przeczucie, że dzisiaj stanie się coś złego. Najgorsze było to, że moja intuicja podpowiadała mi, że coś złego stanie się Conorowi. Ufałam swojej kobiecej intuicji, bo – jak dotąd – nigdy się na niej nie zawiodłam.
            Nie słuchałam wykładów. Myślami byłam daleko od budynku uniwersytetu. Zastanawiałam się co robi Conor i czy nic mu się nie stało. Martwiłam się. Cholernie.
            Byłam rozdarta: z jednej strony chciałam jak najszybciej wyjść z sali i upewnić się, że Conorowi nic nie jest; a z drugiej strony wolałam siedzieć na uczelni, bo jeśli moja intuicja się myliła – co także brałam pod uwagę – to Conor byłby zły, że się zerwałam z zajęć dla jednego, głupiego przeczucia. Nie lubił, gdy chodziłam na wagary.
           
            Po zajęciach wybiegłam z budynku uczelni. Do domu dotarłam w rekordowym czasie.
            Drzwi były zamknięte. Zaczęłam szukać w torbie kluczy. Oczywiście jak na złość nie umiałam iść znaleźć, a po chwili okazało się, że miałam je w kurtce. Ręce mi się trzęsły i ledwo trafiłam kluczem do zamka. Otworzyłam drzwi.
            - Conor?
            Cisza.
            - Conor, wróciłam! – krzyknęłam głośniej.
            Cisza.
            Przeszukałam cały dom, a po nim ani śladu. Poszłam do niego do domu, ale tu też go nie było.
            Piwnica powiedział cicho głos wewnątrz mnie. Puściłam się biegiem w stronę Piwnicy. Nie pamiętałam kiedy ostatnio tyle biegałam. Chyba jak byłam mała i goniłam się po parku z Conorem.
           
            Przed Piwnicą, tuż koło murku zastałam Conora i Stanley’a. Conor leżał na ziemi, a Stanley kopał go, mówiąc coś.
            - Przestań! – krzyknęłam heroicznie. Byłam już wycieńczona, ale zmusiłam swój organizm do przebiegnięcia ostatnich metrów. Odciągnęłam Staley’a od Conora.
            Chociaż na chwilę jego katusze ustaną, odetchnęłam z ulgą. Cierpiał w końcu przeze mnie i przez moją głupotę.
            - Przyszłaś uratować swojego księcia z bajki, tak? – spytał ironicznie. Mocno zacisnął palce na moich nadgarstkach, śmiejąc mi się w twarz.
            Spojrzałam w jego przebrzydłe, zaćpane oczy. Widziałam w nich furię, dziką agresję i nienawiść. Wiedziałam, że był zdolny do wszystkiego: do popełnienia morderstwa, gwałtu… Był po prostu nieobliczalny. Po raz pierwszy bałam się go. Dotychczas miałam go za przyjaciela. Sam przyznał się przed Conorem, że to on poskładał mnie od nowa po odejściu Conora.
            Wyjrzałam zza ramienia Stanley’a na Conora. Jego wzrok był jakiś nieobecny, ale patrzył się na mnie. Przyjrzałam mu się: miał podbite oko, rozcięty łuk brwiowy i wargę, z której sączyła się krew. Wolałam nie wiedzieć ilu urazów wewnętrznych doznał w skutek kopnięć Stanley’a, którego teraz miałam ochotę zabić.
            Przeniosłam wzrok z Conora na Stanley’a.
            - Miałam cię za przyjaciela, a ty takie coś zrobiłeś… - zaczęłam, a w oczach stanęły mi łzy. – Nie spodziewałam się czegoś takiego po tobie! – krzyknęłam, usiłując wyrwać ręce z żelaznego uścisku dłoni Stanley’a, ale teraz, gdy był pijany miał znacznie więcej siły, a jego palce jeszcze mocniej zacisnęły się na moich nadgarstkach. – Jesteś nikim, rozumiesz?!
            - Ale my tylko odbyliśmy męską rozmowę – odparł niewinnie Stanley, spoglądając na Conora. – Prawda? – spytał.
            Spojrzałam na Conora.
            - Męską rozmowę?! – zakpiłam. – W takim razie oboje powinniście leżeć, a nie tylko Conor – warknęłam. – Spójrz na mnie jak do ciebie mówię! – krzyknęłam.
            Stanley spojrzał na mnie.
Zerknęłam na Conora, który zaczął się cicho podnosić.
            - Mam nadzieję, że widzę cię ostatni raz, śmieciu.
            Stanley’a najwidoczniej moje ostatnie słowo uraziło, bo na jego twarzy pojawiło się zdziwienie: brwi powędrowały w górę, oczy gwałtownie się powiększyły, a na czole pojawiły się poziome bruzdy.
            - Śmieciu? – spytał.
            Poczułam jak jego oddech owiewa mi twarz. Cuchnęło od niego wódką gorzej niż z gorzelni.
            Odwróciłam nieco wzrok.
            Chwycił moje nadgarstki jedną ręką, a drugą zmusił mnie bym spojrzała mu w oczy.
            - Przyjdziesz jeszcze nie raz do mnie, dziwko – zagroził.
            - Chciałbyś – prychnęłam. Spojrzałam na Conora. Stał dokładnie za Stanley’em.
            Stanley przybliżył się do mnie. Jego cuchnący oddech ponownie owiał moją twarz. W jego oczach błysnęła...ciekawość.
            Poczułam jego usta wyciskające brutalny pocałunek na moich.
            Rozsądek wziął górę i kopnęłam go w krocze.
            Momentalnie odsunął się ode mnie, uwolnił moje spętane nadgarstki i padł na kolana, klnąc i wyzywając mnie pod nosem.
            Conor podszedł do niego i zaczął do okładać pięściami. Wpadł jakby w trans i nie umiał przestać.
            - Conor, wystarczy! – krzyknęłam, szarpiąc go za ramię, usiłując odciągnąć go od Stanley’a. – Conor!
            Spojrzał na mnie.
            W oczach miał furię, dziką satysfakcję z tego, że sprawia komuś fizyczny ból.
            - Wystarczy – powiedziałam cicho.
            Conor podniósł się.
            - Chodź – odparł. Chciał objąć mnie w talii, ale odsunęłam się od niego.
            Zmarszczył czoło. Nie wiedział o co mi chodzi.
            Zaczęłam odchodzić. Conor szybko mnie dogonił, zostawiając za sobą zwijającego się z bólu Stanley’a.
            Całą drogę do domu przebyliśmy w ciszy.

1 marca 2012 roku
           
            W drodze na uczelnię dużo myślałam nad wczorajszym zajściem. Nie odzywałam się do Conora, choć chciałam dowiedzieć się jak doszło do tego, że wylądował pod Piwnicą i został pobity przez Stanley’a. Coś blokowało mnie od środka. Conor też nie palił się do wyjaśnień. Wczoraj odprowadził mnie do domu, pożegnał się i poszedł do siebie. Ale wiedziałam, że przyjdzie i mi to wszystko wytłumaczy.
            Dzisiaj na zajęciach starałam się uważnie słuchać wykładowców, ale przychodziło mi to z niemałym trudem. Maksymalnie skupiałam się na temacie lekcji, spychając Conora i wczorajszą akcję na jak najdalszy plan.
*
            - Conor, wytłumacz mi to wszystko, bo ja już nie wytrzymam – powiedziałam, gdy tylko przyszłam do niego. Poddałam się walkowerem. Nie zapowiadało się na to, by on coś mi powiedział. Był jakby obrażony na cały świat.
            Spojrzał na mnie.
            - Co mam ci wytłumaczyć? – spytał, delikatnie się uśmiechając. Wyciągnął rękę w moją stronę. Podeszłam do niego, chwyciłam jego rękę i usiadłam obok niego na łóżku. Przyjrzałam się jego ranom. Nie wyglądały najlepiej, ale zaczynały się goić.
            - To co wczoraj się stało – odparłam. – Jakim cudem znalazłeś się koło Piwnicy?
            Conor westchnął. Jego wzrok był utkwiony w naszych złączonych dłoniach.
            - Ten cały Stanley – wycedził jego imię – zadzwonił do mnie i powiedział, że chciałby pogadać. Zdziwiło mnie to, że po pierwsze ma mój numer, a po drugie chce ze mną gadać. Jednak zgodziłem się. Powiedział, że mam przyjść tam, gdzie zastałem ciebie z nim. Więc poszedłem tam. Jakimś kompletnym cudem odnalazłem to miejsce. Przyszedłem tam i na powitanie przywalił mi z pięści w twarz. Gadał coś, że zniszczyłem mu jakiś plan jaki miał wobec ciebie i teraz mu za to zapłacę. Był też wkurzony o to, że przestałaś do nich przychodzić. Oczywiście powiedział, że to wszystko moja wina. – Mówiąc to wszystko ani razu na mnie spojrzał.
______________
Come back! 
Nie chciało mi się go czytać, więc za wszelkie błędy przepraszam. :3 
Do napisania. xx

Rozdział szósty

Muzyka: Klik!


18 lutego 2012 roku

            Do domu wracałam nad ranem, będąc po paru piwach i kilku kieliszkach wódki. Byłam pijana, ale nie naćpana. Harry i Stanley trzymają mnie z daleka od narkotyków od ostatniego wybryku. Byłam tak pilnowana, że nawet nie widziałam narkotyków na oczy od tamtego czasu. I jeszcze długo ich nie zobaczę.
            Było jeszcze ciemno. Cudem dotarłam do domu. Dzięki zapalonej lampie na ganku trafiłam kluczem do zamku. Liczyłam na to, że drzwi będą zamknięte na klucz, ale były otwarte. Zdziwiło mnie to. Wyjęłam klucz z zamka i weszłam do środka. Trzymając się ściany przeszłam krótki korytarzyk i spojrzałam w prawo – do salonu. Światło było zgaszone, ale i tak doskonale wiedziałam kto siedzi na sofie.
            - Co tu robisz? – spytałam szeptem. Oparłam się o framugę i patrzyłam na Conora.
            -  Wszędzie cię szukałem. Byłem tu wcześniej, ale twoja mama powiedziała, że cię nie ma, więc zacząłem chodzić po całym mieście – Zrobił pauzę. – Chcę z tobą porozmawiać, a przy… Tak w zasadzie to kto to był? – zapytał marszcząc uroczo czoło. Zrobiłam krok do przodu, ale zachwiałam się. Conor wstał i podszedł do mnie. Przytulił mnie. Poczułam znajomy zapach. Brakowało mi go. Brakowało mi ciepła jakie biło od Conora.
            Usiedliśmy na sofie.
            - Ten chłopak czy raczej facet to Stanley… On jest… Moim kolegą – skłamałam. Powinnam użyć określenia: jest moim dilerem narkotykowym, który sprzedaje mi lepszą rzeczywistość, ale w porę ugryzłam się w język i skłamałam. Z resztą jak zawsze.
            - Veronica… - szepnął. Położył dłoń ma moim policzku, spoglądając mi w oczy. – Nie poznaję cię. Od kiedy wracasz do domu pijana? I zadajesz się z takimi ludźmi?
            - Ludzie się zmieniają, Conor – odparłam patrząc mu prosto w oczy. W te jego niebieskie, zabijające oczy.
            Nastała cisza przerywana co sekundę tykaniem starego zegara i naszymi oddechami.
            - Dlaczego zniknąłeś tak bez słowa? Nawet nie wiesz, ile…
            - Ile wycierpiałaś – dokończył za mnie. – Wiem doskonale. Też cierpiałem, Veronica. Doskonale zdajesz sobie sprawę, że jesteśmy ze sobą powiązani. Między nami istnieje irracjonalna więź emocjonalna. Znamy się na wylot. Czuję dokładnie to samo co ty. – Zrobił pauzę. Mówił to wszystko patrząc mi prosto w oczy. Inaczej nie potrafił. Zawsze patrzył na osobę, z którą rozmawia. – Nie umiałem ci powiedzieć o tym, że muszę wyjechać, muszę cię zostawić… Odwlekałem to na ostatnią minutę. Aż w końcu wyjechałem. – Spuścił wzrok.– Przepraszam – powiedział, z powrotem patrząc na mnie. – Nie powinienem był tak postąpić. Popełniłem błąd…
            - Jak my wszyscy – wcięłam mu się.
            Conor zaczął opowiadać mi o tym jak to się stało, że wylądował w Londynie. Ne-yo słuchał coveru Beautiful monster i postanowił skontaktować się z Conorem. Zaproponował mu, żeby przyleciał do Londynu podpisać kontrakt z wytwórnią i nagrać album.
            Ledwo pamiętam, kiedy Conor wziął mnie na ręce i zaniósł do mojego pokoju.

            19 lutego 2012 roku
           
            Obudziłam się. Obróciłam się na drugi bok. Zaciągnęłam się zapachem jaki był na poduszce. Znałam ten zapach doskonale. Ale skąd on by się tu wziął? Pościel prawdę mówiąc nie była zmieniana od wyjazdu Conora, ale zapach powinien się ulotnić i ulotnił się. Od dłuższego czasu nie czułam go. Aż do dzisiaj.
Wspomnienia z nocy zaczęły powracać i układać się w logiczną całość. Widziałam się z Conorem. Rozmawiałam z nim. Przytulał mnie. Miałam wrażenie, że to wszystko to piękny sen. Że to nigdy się nie wydarzyło. Ale jednak. Zapach na poduszce nie był wytworem mojej bujnej wyobraźni. Conor rzeczywiście tu był.
            Cały dzień męczył mnie potworny kac. Snułam się po domu jak cień. Nie umiałam usiedzieć na miejscu. Nosiło mnie. Tęsknota za Conorem po tym jak odwiedził mnie w nocy podwoiła się. Chciałam znów go poczuć, przytulić, usłyszeć jego słodki głos.   
*
            Serce zaczęło bić jak oszalałe, gdy na ekranie mojego telefonu wyświetliło się zdjęcie Conora. Wysłał mi smsa. Czym prędzej go odczytałam.
„Musimy porozmawiać.”
Nie wiedziałam, co jest grane. Czekałam jak na szpilkach na to aż przyjdzie. Gdy w końcu przyszedł, zamknęliśmy się w moim pokoju. Conor wziął mojego laptopa, wszedł na jakąś stronę i podał mi laptopa. To co zobaczyłam zwaliło mnie z nóg.
            Była to seks-taśma z moim udziałem. Na nagraniu najpierw robiłam laskę Stanley’owi, a potem zaczęłam uprawiać z nim seks. Tak przy wszystkich. Bez skrępowania. Powoli wracały do mnie wspomnienia z tamtej nocy. Byłam pijana i naćpana.
           Zamknęłam laptopa z lekkim trzaskiem. Nie wiedziałam, że Stanley lub ktokolwiek z Piwnicy byłby zdolny do zrobienia mi takiego świństwa. Seks seksem. Ale nagranie go i wrzucenie do sieci to już przegięcie. Stanley i cała reszta słono mi za to zapłaci. Teraz każdy mógł zobaczyć mnie pijaną, zaćpaną i robiącą laskę kolesiowi grubo starszemu ode mnie. 
            Nie miałam odwagi spojrzeć w oczy Conora.
            - Wytłumaczysz mi co to było? – spytał po kilku minutach ciszy.
            Nie umiałam wydobyć z siebie słowa.
            - Veronica! – krzyknął, potrząsając mną.
            - Skąd… Skąd to masz? – zapytałam, nie podnosząc wzroku z pościeli.
            - Od tego twojego kolegi – odparł głosem pozbawionym jakichkolwiek uczuć. Miałam wrażenie, że miażdży mnie wzrokiem.
            Zabiję Stanley’a. Obiecuję, pomyślałam.
            - Ja nie mogę wyjechać bez słowa wyjaśnienia, ale ty możesz uprawiać sobie seks z każdym kolesiem, nagrywać to i wrzucać do netu, tak?! – uniósł się. Jego głos nie był już taki słodki jak zawsze. Był gorzki niczym nieposłodzona kawa.
            - Ciszej są w domu moi rodzice – warknęłam. Przeniosłam wzrok na jego niebieski t-shirt. Wciąż nie miałam odwagi spojrzeć mu w oczy. Bałam się tego, co bym w nich zobaczyła. Zwykle były oazą spokoju, przytulnym miejscem.
            - Veronica, naprawdę nie poznaję cię… - Złapał mnie za podbródek, zmuszając bym spojrzała na niego. – Co się z tobą stało?
            - Teraz widzisz, że jesteś mi potrzebny. Nie radzę sobie bez ciebie. Wpadam w złe towarzystwo, piję, ćpam i puszczam się – powiedziałam, po tym jak dokładnie przemyślałam, co powiem.
            - Widzę właśnie – odparł. Przytulił mnie mocno. Wtuliłam się w niego. – Obiecaj mi coś.
            - Tak? – Spojrzałam na niego.
            - Przestań ćpać i zadawać się z tym kolesiem. On i dragi cię wyniszczają – powiedział, świdrując mnie wzrokiem.
            - Obiecuję.
            W oczach Conora dostrzegłam to co zawsze widzę, gdy ma zamiar mnie pocałować. Oparł swoje czoło na moim. Jego usta były wygięte w delikatnym uśmiechu. Przymknął oczy i pocałował mnie lekko. Położyłam dłoń na jego szyi, zbliżając się do niego. Oddałam pocałunek nieco mocniej. Dłonie Conora umiejscowiły się na mojej talii. Zaczęłam przeczesywać palcami włosy Conora. Jego smukłe palce delikatnie pieściły moją skórę pod koszulką. W brzuchu poczułam dobrze mi znane motyle. Oplotłam nogi wokół bioder Conora.
            Komórka Conora zaczęła dzwonić. Chcąc nie chcąc odsunęłam się od Conora, by mógł odebrać telefon.
            - Nie odbierzesz? – zapytałam, gdy zbliżył się do mnie.
            - Teraz mam coś ważniejszego na głowie – odparł, uśmiechając się łobuzersko.
            Sięgnęłam do jego kieszeni po telefon, który wciąż dzwonił. Gdy tylko miałam go w dłoni Conor zabrał mi telefon, odrzucił połączenie i prawie rzucił się na mnie. 
______________________
Obiecany rozdział.
Jak chcecie to spinacie swoje seksowne dupcie i komentujecie. xd
Piszę 7R ale nie wiem czy dodam go w tym tygodniu. Raczej nie, bo wtedy nie będę miała nic na przyszły tydzień i nie będziecie mieli/miały co czytać. :D
Mam nadzieję, że rozdział się podoba... Ostatnio mam wenę głównie na ten blog. Na pozostałe jakoś nie.

MAM PYTANIE:
Czy jak czytacie to opowiadanie to "widzicie" w wyobraźni stricte Conora czy jakiegoś bliżej nieokreślonego gostka? To dla mnie ważne, bo nie wiem czy wszystko dostatecznie opisane. Błagam odpowiedzcie mi na to pytanie, bo jest to ważne dla mnie.